Ferrari 330 P4: historia, przydomki i jak go rozpoznać

W skrócie

444–480 hpMoc

320 km/hPrędkość maksymalna

523 N·mMoment obrotowy

700–792 kgMasa

Koralowy łuk obejmuje całą rodzinę, od najspokojniejszej wersji po najdzikszą.^1,2,6

Układ silnika i napędu: Silnik umieszczony centralnie, napęd na tył; rama rurowa; rozstaw osi 2400 mm²
Skrzynia biegów: P4: 5-biegowa skrzynia zbudowana przez Ferrari, zastępująca ZF z P3^2,6
Miejsce produkcji: Nadwozie: Carrozzeria Sports Cars, Modena, Włochy^7,14
Wyprodukowane egzemplarze: 3 nowe P4 oraz 1 P3 przebudowane na P3/4⁷

Historia

Odpowiedzią Ferrari na Forda w 1967 roku było rozwinięcie P3: sportowy prototyp z czterolitrowym silnikiem V12 i trójzaworowymi głowicami inspirowanymi Formułą 1. Powstały tylko trzy nowe P4. Wspólne z samochodami drogowymi oznaczenie 330 mogło sugerować pokrewieństwo, ale kryła się pod nim zupełnie inna maszyna.^1,2,4

GeneracjePoprzednicy i następcyKamienie milowe^{1,4,7,14,15,19}

Pokaż liczby

Rok	Co się wydarzyło
1963	Ferrari 250 P (250 P)
1966	Ferrari 330 P3 (330 P3)
1967	Ferrari 330 P4 (Tipo 604)
1969	Ferrari 312 P (312 P)
1966	Amon na testach w Daytona: 338 km/h
1967	Daytona: P3/4, P4 i 412 P na mecie w szyku
1967	1000 km Monzy: dublet P4
1967	Le Mans: drugie i trzecie miejsce za Fordem
1967	Brands Hatch przypieczętowuje tytuł producentów
1967	Dwa P4 zmieniają się w 480-konne spydery Can-Am
1968	196.66 km/h na okrążeniu Longford
2016	Gran Turismo Trophy w Pebble Beach

1966
Amon na testach w Daytona: 338 km/h
Nowy kierowca Ferrari, Chris Amon, był najszybszy podczas grudniowych testów. Prototyp P4 pokonał 580 okrążeń i osiągnął 338 km/h na tylnej prostej toru Daytona.^5,6
1967
Daytona: P3/4, P4 i 412 P na mecie w szyku
Lutowy debiut zakończył się wspólnym finiszem: P3/4 Bandiniego i Amona wygrało, P4 zajęło drugie miejsce, a NART 412 P — trzecie.^7,8
1967
1000 km Monzy: dublet P4
25 kwietnia Lorenzo Bandini i Chris Amon poprowadzili P4 do dubletu. Drugie miejsce zajęli Mike Parkes i Ludovico Scarfiotti.^2,7
1967
Le Mans: drugie i trzecie miejsce za Fordem
Dwa P4 stanęły na podium za Fordem Mk IV. Załoga Parkes/Scarfiotti pokonała 5,180 km — był to rekord Ferrari w Le Mans.^7,9
1967
Brands Hatch przypieczętowuje tytuł producentów
Na Brands Hatch wszystkie trzy P4 wystartowały bez dachów. Drugie miejsce Amona i Stewarta za Chaparralem 2F zapewniło Ferrari tytuł z przewagą dwóch punktów nad Porsche.^7,8
1967
Dwa P4 zmieniają się w 480-konne spydery Can-Am
Limit 3.0 litra na sezon 1968 wykluczył P4 z rywalizacji. Podwozia 0858 i 0860 przebudowano na wyścigowe 350 Can-Am z silnikami 4.2 litra, mocą 480 hp i masą 700 kg z płynami.^2,6
1968
196.66 km/h na okrążeniu Longford
W marcu Chris Amon uzyskał średnią 196.66 km/h na okrążeniu Longford za kierownicą 0858, przebudowanego już na 350 Can-Am. Żaden średni czas okrążenia na australijskim torze nie przebił tego wyniku przed 1996 rokiem.^10,11
2016
Gran Turismo Trophy w Pebble Beach
Po występie 330 P4 w Gran Turismo 5 spyder zdobył Gran Turismo Trophy w Pebble Beach w 2016 roku.^12,13

Wszystkie generacje

250 P1963
330 P31966
Tipo 6041967
312 P1969

Moc na przestrzeni lat

Od 414 hp do 480 hp na przestrzeni 1 roku.

^{1,2,6,7,11,15}

Pokaż liczby

Rok	Moc (hp)	Model
1966	414	Poprzednik: 330 P3 (420 PS)
1967	444	330 P4 (450 PS)
1967	480	Przebudowa na 350 Can-Am

Wersje

6 wersji wartych poznania, z podaną mocą.

Wyścigowa

330 P4 Berlinetta

1967

444 hp

Wyprodukowano 3 egzemplarze
Wyścigowa

350 Can-Am

1967

480 hp

Wyprodukowano 2 egzemplarze
Wyścigowa

P4 chassis 0858

1967
Wyścigowa

P4 chassis 0860

1967
Wyścigowa

P4 chassis 0856

1967
Wyścigowa

P3/4 chassis 0846

1967

Wyprodukowano 1 egzemplarz

Jak go rozpoznać

Zwróć uwagę na

W konfiguracji długodystansowej cztery przednie lampy kryją przezroczyste osłony z Plexiglass.¹³
Nadwozia P4 do wyścigów długodystansowych mają w drzwiach duże wloty chłodzące silnik.⁷
W wyścigowych P4 spojler jest zintegrowany z ogonem i łagodnie zakręca w stronę tylnych nadkoli.⁷
Nadwozia P4 do wyścigów długodystansowych mają w tylnym panelu szeroki, prostokątny wlot chłodzący.⁷
Nadwozie wyścigowego P4 opada przy przednich błotnikach i wzdłuż boków.⁷

Rok po roku

1967
Na wybrane wyścigi w trakcie sezonu Ferrari montowało przednie canardy.⁷
Brands Hatch, 1967
Wszystkie trzy zamknięte P4 pozbawiono dachów, zyskując otwór w dachu i płaski tył znane z P3/4.⁷
Late 1967
Podwozia 0858 i 0860 przebudowano na 350 Can-Am z niskimi, obniżonymi nadwoziami i szerokim tylnym spojlerem.^7,11,16
Early 1970s
Po przebudowie na 350 Can-Am podwozie 0860 ponownie otrzymało nadwozie P4 Spyder.¹
2020
Po wcześniejszej przebudowie na otwarte P4 podwozie 0858 wróciło do zamkniętej sylwetki z Le Mans.^1,11

Nie pomyl go z

Ferrari 330 P3
P4 ma smuklejszy główny wlot w nosie, zgrabniejsze obudowy reflektorów i wyraźniej zaznaczony, zintegrowany spojler na ogonie.^7,14

Na tle rywali

330 P4 vs Chaparral 2F

Moc

330 P4450 hp

Chaparral 2F575 hp
^6,8
330 P4 vs Ford GT40 Mk IV

Dystans w Le Mans

330 P45180 km

Ford GT40 Mk IV5232 km
^6,9

Reszta historii czeka w aplikacji

Pełny profil wyjaśnia, dlaczego liczy się każda wersja, opowiada legendę auta i podpowiada, co sprawdzić przed zakupem.

Wersje
- Dlaczego liczy się każda z 6 wersji
Legenda
- 14 historii z jego legendy
- “5,180 km: rekord Ferrari w Le Mans”
- “196.66 km/h na okrążeniu Longford”
Generacje
- Historia każdej z 4 generacji
Rynek
- 5 rzeczy do sprawdzenia przed zakupem
- Dokąd zmierzają ceny i dlaczego